«عالم کوانتوم»

شاعر:علیرضا عرفان

منبع:مجله رشد آموزش فیزیک /ش67/سال نوزدهم1383

          رفتم به عالم خواب در وادی کوانتا

                                                           در بین موج و ذرّه، در داخل اتم ها

         در هسته خفته بودند، جمعی ز نوکلئون ها

                                                          بر گردشان دویدم همچون الکترون ها

           روی مدار بوهری آرام می خزیدم  

                                                        فارغ ز هرچه تابش یا ریزش اتم ها

           با جنبشی جهیدم ، رفتم مدار بالا    

                                                       وقتی که بازگشتم آزاد شد فوتون ها

           ناگه مدار لرزید وقتی جناب هایزن

                                                      از اصل خویش می گفت با دوستان سخن ها

          دیگر مکان ذره اینگونه شد مشخص

                                                     با احتمال اندک ، یا احتمال بالا

           ای مالکی که ملکت در حد بی نهایت

                                                      از منشأ پیون ها تا اوج کهکشان ها

            از باب لطف و رحمت بر ما عنایتی کن

                                                      با چشم دل ببینیم اسرار این معما

            «عرفان» تو را چه حاصل از درس و علم و مکتب

                                                     گر عشق او نباشد با این همه نشان ها

آژانس فضايي آمريكا (ناسا) مقارن با ساعت 3 بعدازظهر امروز به وقت ايران با هدف يافتن شواهدي از وجود آب يا يخ در زير سطح كره ماه آن را با دو وسيله فضايي هدف قرار داد.

به گزارش ايسنا، آژانس فضايي آمريكا عصر جمعه به وقت ايران به عنوان بخشي از برنامه اي كه براي يافتن آب در كره ماه است، سفينه فضايي خود را به سطح كره ماه كوبيد.

ابتدا، قسمت فوقاني يك راكت به وزن 2 هزار و 200 كيلو گرم با سرعتي تقريبا دو برابر سرعت گلوله به داخل حفره اي در قطب جنوبي كره ماه كوبيده شده و ذرات و خرده هاي موجود در داخل اين حفره بر فراز سطح ماه پخش شد.

اين ذرات و خرده ها كه وزن آن نزديك به 350 تن است تا ارتفاع 10 كيلومتري پخش شده است.

شدت برخورد اين راكت با سطح ماه تا حدي است كه سبب شد حفره ديگري به پهناي 20 متر و عمق تقريبي 4 متر ايجاد شود.

سفينه LCROSS پس از اصابت اين راكت و بررسي غبارهاي ناشي از آن با دستگاه هاي علمي خود و فرستادن يافته هاي علمي‌اش به كره زمين خود به سطح كره ماه برخورد كرد.

كاوشگر LCROSS پنج دوربين و چهار وسيله براي جمع آوري آب داشت.

سفينه هايي هم كه به دور كره زمين مي گردند، از جمله تلسكوپ فضايي هابل، نيز براي مشاهده و ثبت اين برنامه آماده شده بودند.

نتيجه اين آزمايش ها به زودي معلوم خواهد شد.

خاك كره ماه از هر صحرايي در كره زمين خشك تر است ولي چندين سفينه فضايي كه در مدار كره ماه مي چرخند، نشانه هايي از امكان وجود آب به صورت منجمد، به دست داده اند.

وجود آب در كره ماه براي كشفيات آينده بشر يك منبع حياتي است.

جاناتان آمورس، خبرنگار بي بي سي در امور علمي مي گويد چنانچه وجود آب منجمد در قطب هاي كره ماه ثابت شود، فضانوردان قادر خواهند بود از اين آب نوشيده و براي سوخت راكت از آن استفاده كنند.

در اين صورت حتي فرضيه انتقال اين آب از كره ماه به كره زمين نيز مطرح خواهد بود.

چنانچه نشانه اي از وجود آب در كره ماه به دست نيايد، در آن صورت ناسا، ممكن است در برنامه هاي كنوني خود براي ايجاد پايگاه هايي در كره ماه تجديد نظر كند.

هزينه اجراي برنامه كنوني 70 ميليون دلار تمام شده است.

وجود آب منجمد در حفره هايي در قطب هاي كره ماه قبلا توسط دانشمندان امري مسلم شناخته شده بود ولي هرگز تاييد نشده بود.

ناسا اعلام كرد: اين دو سفينه فضايي به قطب جنوب ماه برخورد كرند.

وسايل و ابزار موجود در اين سفينه‌ها برخورد يك راكت بزرگ خالي به سطح ماه را تاييد كرده و تصاويري از سطح ماه چهار دقيقه پس از اولين برخورد ارسال شده است.

«گري هائوتالوما»، سخنگوي آژانس هوافضاي آمريكا در عين حال گفت: بسياري از مردم پيش از طلوع خورشيد از خواب برخاسته و خود را براي ديدن بقاياي «گريفيث آبزروتيوري» در آسمان لس آنجلس ‌آماده كرده بودند اما در كامل تعجب به جز خودشان چيزي ديگري نيافتند.

يك استاد دانشگاه هم اين نمايش بي نقص را «مايوس كننده» خواند و گفت: اميدوار بودم پس از برخاستن از خواب شاهد يك نور يا يك تشعشع قوي باشم.

اولين و قوي ترين برخورد تصور مي شد به قدرت و عظمت انفجار 5/1 تن TNT‌باشد كه اين امر صورت نگرفت. دومين برخورد هم تنها يك سوم قدرت اولي را داشت.

يه سلام داغ داغ خدمت همه ي دوستاي عزيزم

يه مدت بود كه به دليل مشغوليت زياد نتونستم وبلاگ رو آپ كنم...خلاصه از اين كه يه دفعه برا اين مدت طولاني غيب زدم عذر مي خوام ولي از اين به بعد سعي مي كنم هر هفته آپ كنم.

بر شما باد كشف جهان!

با آرزوي آسماني پر ستاره به همراه رصدهاي توپ!

«پاتریک هسپ»(Patrick Hesp)، استاد دپارتمان جغرافیا و انسان شناسی LSU، و «دیوید رابین»(David Rubin)، دانشمند سازمان زمین­شناسی ایالات متحده، مقاله ای تازه و احتمالاً بحث انگیز را به صورت آنلاین در بخش علوم زمینی طبیعی (Nature Geoscience) منتشر کرده اند. این مقاله با عنوان "منشأهای متعدد برای تپه های شنی خطی بر روی زمین و تیتان" ساز و کار محتمل و تازه ای را برای گسترش تپه های شنی خطی بسیار بزرگ که بر روی سطح تیتان، بزرگترین قمر زحل، تشکیل شده اند بررسی می کند.

نویسندگان مقاله، تپه های شنی خطی– یا طولی ای*– که در سرتاسر سطح دهانۀ «کی دم» چین کشیده شده اند را آزمایش کرده و آن ها را مرکب از شن، مقادیری نمک و لجن یافتند. دو عامل آخر یعنی نمک و لجن سبب چسبناک شدن تپه های شنی می شوند. بر اساس مطالعات انجام گرفته، این موضوع سبب تغییر شکل کامل تپه های شنی از فرم متقاطع به فرم خطی می شود، حتی اگر سرعت و جهت باد تغییری نکند. به طور نمونه این گونه است که تپه های شنی متقاطع بر اثر وزش باد از یک محدوده ی باریک و مستقیم به وجود می آیند در حالی که تپه های شنی طولی یا خطی بر اثر وزش باد از دو جهت مخالف و مورب ایجاد می شوند. این یافته ها تفسیری پیشنهادی را برای تپه های شنی پیدا شدۀ مشابه هم بر روی تیتان ارائه می کنند.

هسپ و رابین پیشنهاد کرده اند که اگر تپه های شنی خطی عظیمی که بر سطح تیتان پیدا شده اند نیز از رسوبات چسبناک تشکیل شده باشند، پس آن ها هم می توانسته اند بر اثر وزش بادهای تک جهتی به وجود آمده باشند. این موضوع در تضاد شدید با مطالعات پیشین است، که در آن فرض شده بود این رسوبات شل هستند و تفسیر شکل خطی تپه های شنی گواهی بر وزش بادهایی بود که در جهت های متناوبی می وزیدند. فرضیۀ پیشنهاد شده که تپه های شنی خطی تیتان از رسوبات چسبناک تشکیل شده اند نتیجۀ مؤثر و مهمی بر مطالعات تیتان خواهد داشت. اگر نظریۀ پیشنهادی هسپ و رابین درست باشد، فرضیات جدید با در نظر داشتن ترکیبات، منشأ، تکامل، اندازه ی ذرات، چسبندگی، کمیت، الگوها ی جابه جایی کلی و متناسب بودن جهت انتقال رسوبات تیتان با باد، سرعت ها، و الگوها ی فصلی بادهای تیتان و رطوبت کلی سطح باید به طور کامل از نو تعیین شوند.         

·         تپه های شنی طولی، تلماسه های طولی :
پشته های طویلی از ماسه که به موازات جهت بادهای غالب تشکیل می شود. این تلماسه ها در جایی تشکیل می شوند که مقدار ماسه محدود باشد. طول این تپه ها گاهی به 80 تا 100 کیلومتر و ارتفاع آنها به 50 تا 100 متر نیز میرسد. به آنها دون ریسمانی نیز گفته می شود.